Q3861 (Q3861): Difference between revisions

Papież Urban VI, na suplikę mistrza i braci klasztoru (szpitala) św. Macieja we Wrocławiu, zakonu Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą, poleca trzem wymienionym egzekutorom, by dopilnowali, aby wypłacono klasztorowi należną sumę (łącznie 219 florenów) z tytułu zasądzonych kosztów procesowych, po wygraniu przez klasztor procesu w Rocie Rzymskiej przeciwko kanonikowi wrocławskiemu Wernerowi von Czettritz. Według supliki, od niepamiętnych czasów do klasztoru należało prawo połowu ryb na rzece Oławie k. folwarku Księże Małe (alias Bierdzany), łowienia tam ptaków oraz czerpania innych pożytków z rzeki, ale kanonik Werner przeszkadzał klasztorowi w korzystaniu z tego prawa, co doprowadziło do sporu sądowego. Kanonik Werner twierdził zaś, że sporne prawa należą do folwarku Księże Małe, który stanowi własność mensy biskupów wrocławskich i został mu niegdyś dożywotnio nadany przez ś.p. biskupa Przecława [z Pogorzeli], więc z tytułu owego nadania to Wernerowi przysługuje prawo połowu na Oławie, a klasztor bezprawnie je sobie przywłaszczył. Na prośbę zakonników papież Grzegorz XI przekazał sprawę do Roty Rzymskiej, gdzie w trzech instancjach kolejno rozpatrywali ją audytorzy: Nicolò Zanasio di Cremona, późniejszy abp Benewentu, Robert de Stratton i Bertrando d'Alagno, późniejszy bp Famagusty. We wszystkich instancjach wyroki audytorów były niekorzystne dla Wernera. Po zakończeniu procesu audytor Bertrand określił koszty procesowe, odpowiednio w kolejnych instancjach, na: 75, 42 i 102 floreny, które powinny zostać zapłacone przez Wernera zwycięskiej stronie. Przed sądem audytorów klasztor reprezentowali: prokurator Jan Goswini i jego substytut Giso Katzmann z Fritzlaru (w I, II i III instancji) oraz prokurator Jakub Petirwicz i jego substytut Jakub Steube (w III instancji), Wernera von Czettritz reprezentowali zaś: prokurator Mikołaj z Wołowa (w I instancji), prokurator Bartłomiej von Czettritz i jego substytut Branchino Besozzi di Milano biskup Bergamo (w II i III instancji), oraz prokurator Antonio di Parma (w III instancji).